Bir işi bitirmeden diğerine geçtiğim günlerin sonunda hep aynı his oluyor: bütün gün çalıştım ama hiçbir şey bitmedi.
Geçiş maliyeti görünmüyor
İki iş arasında geçiş yapmak bedava değil. Bıraktığım işe geri döndüğümde nerede kaldığımı hatırlamam, açık dosyaları toparlamam ve zihni yeniden o bağlama sokmam gerekiyor.
Bu maliyet küçük görünüyor, ama günde yirmi kez ödendiğinde günün büyük kısmını yiyor. Üstelik hiçbir takvimde görünmüyor.
Bitmemiş iş yer kaplıyor
Yarım bırakılan bir iş, kapatılmış olmuyor; arka planda çalışmaya devam ediyor. Başka bir şey yaparken aklın bir köşesi hâlâ onunla meşgul.
Bu yüzden aynı anda üç işi açık tutmak, üçünü de yavaşlatıyor.
Ne yaptığımı fark ettim
Faydasını gördüğüm tek şey, geçiş yapmak üzereyken bunu fark etmek oldu. Elim başka bir sekmeye giderken durup soruyorum: bu iş şu an gerçekten mi gerekli, yoksa elimdekinden mi kaçıyorum?
Cevap çoğu zaman ikincisi.
Küçük bloklar yeterli
Saatlerce kesintisiz çalışmak gerekmiyor. Kırk dakikalık, tek işe ayrılmış bir blok bile günün geri kalanından belirgin biçimde ayrılıyor.
Önemli olan bloğun uzunluğu değil, içinde tek bir şey olması.